En inançsız kişi de olsa, en realist kişi de olsa herkesin bir batıl inancı olur. Kimi nazar değmesin diye tahtaya vurur, kimi elden ele bıçak vermez masaya koydurur, kimi gece tırnak kesmez…

Bendeki batıl inanç da sonbahar ayları… Her sene ya kötü bir olay olur ya da kötü bir olayın başlangıcı… Şimdiye kadar yanıltmadı, gerek hayatımda gerek ülke gündeminde…

Bu sene de üzerine düşeni yaptı sonbahar ayları. Artık bu ülke için maalesef sıradanlaşmış gündemler bir kenara tükürüğünü afiyetle yalayıp AKP’ye geçenler bir kenara…

Ama son birkaç gün hayata, ülkeye ve sisteme yeniden ve daha güçlü şekilde isyan ettirdi. Tam da 10 Kasım arifesinde İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda gerçekleşen patlama hâlihazırda üzgün olan yürekleri öfke ile kapladı.

O patlamada güncel verilere göre 18 işçi hayatını kaybetti. Canım ülkemde her zaman olduğu gibi önlemler iş cinayeti gerçekleştikten sonra yani 18 can yitip gittikten sonra alınıyor ve 9 kişi tutuklanıyor.

Ülkede işçiler ölüyor, kadınlar ölüyor, çocuklar ölüyor, canlılar ölüyor… Ölüyoruz kısacası. Bu ölümlerin gündem olması, tartışılması gerekirken tartışılan şey yüzümde buruk bir tebessüm yaratıyor.

Nedir tartışılan? Gelecek seçimlerde halkın kime oy vereceği mi, yaşanan ölümler, hukuksuzluklar, adaletsizlikler karşısında nasıl durulacağı mı yoksa insanlardaki yoksulluk, asgari ücret, emekli maaşları, hayat pahalılığı mı tartışılan? Tabii ki bunlar değil... Haluk Bilginer geçmişte yaptığı bir röportajda ‘Türk sineması’ demek yerine ‘Türkiye sineması’ demiş. Günlerdir gündemi meşgul eden konu bu.

Ne kadar güzel değil mi? 18 işçinin öldüğü patlamanın yaşandığı HABAŞ’ın patronunun ev hapsiyle serbest kalmasına tepki göstermiyoruz, fon soruşturmasında halkın cebinden paralarını çalan isimlerin cezalandırılmamasına tepki göstermiyoruz, tutuklanan gazetecileri zaten unuttuk bile, ama biri ‘Türkiyeli’ dediğinde hemen damarlarda akan asil kan ayağa kalkıyor. Kurtardık mı vatanı?

Bizimle aynı düşünmeyenleri toplayalım bir meydanda anlaşalım. Hep bir ağızdan ‘Türk sineması’ diyelim. Bitecek mi tüm ölümler? İçeri girecek mi onlarca suç kaydı olan ama karakoldan bir imza ile salıverilen suç makineleri? Sönecek mi yanan ormanlar, maden için talan edilen köyler sahiplerine geri verilecek mi? Çocuğuna et alamayan yoksul anne, babaların yüzü gülecek mi? Olacaksa bağıralım; ‘Türk sineması’

Haluk Bilginer’e de aşk olsun. Sanki Emmy Ödülleri’nde en iyi erkek oyuncu ödülünü almış gibi, onlarca yabancı filmde rol alarak Türkiye’yi temsil etmiş gibi, bir ‘Türk’ olarak dünya yıldızlarıyla başroller paylaşmış gibi yorum yapıp ‘Türkiye sineması’ diyor.

Gerçi düşünmek lazım, bunları başarmış olsaydı da ülkemizde bu linci yine yer miydi diye. Cevap zaten belli... O yüzden Haluk Bilginer’de olsan paya düşen alınır. Çünkü ülkemizi üç beş zengine talan ettirecek kadar ama kimseye ‘Türkiyeli’ dedirtmeyecek kadar seviyoruz.