Bu hafta siyasetin bitmeyen berbat gündemine edebi bir mola...
Bu gece Ankara seferinden dönüşte tuhaf bir şey oldu. Neredeyse bir yıla yakındır çalıştığım Meltem Turizm’de ilk defa böyle bir şeyle karşılaştım. İşe girdiğim günden beri otobüs firmasının belirli kuralları olduğundan bahseder tüm çalışanlar. Kaptan ve hostesler mücbir sebepler dışında asla yolcuyla yakın diyaloğa girmez. Kaptan otobüsünü sürer, hostes anonsları yapar, ikramları sunar ve yardımcı kaptan koltuğuna oturur. Koltukların üstündeki çağrı butonu yanmadan da mola yerine kadar asla yerinden kalkmaz.
Yolcuları kontrol etmek için koridorda gezerken birinci kaptanımız Kemal abiyi bir yolcunun yanında oturup sohbet ederken buldum.
Yirmi bir numarada oturan beyefendiye yanındaki kişiyi sorunca Kemal abi cevap verdi:
“Benim ya Derya, beni saymıyor musun?”
Tebessüm edip diğer koltuktaki yolcuları kontrole geçtim. Yolcu kontrolü bitince Kemal abi şoför koltuğuna geçti.
"Sayın Meltem Turizm yolcuları, otobüsümüze hoş geldiniz!" anonsundan sonra fark ettim ki yolcuların hiçbiri, tüm uyarılara rağmen koltuğunda oturmuyor.
Bir tarafta alkış bir tarafta kahkaha sesleri birbirine karışıp otobüsün havalandırma deliklerinden gökyüzüne ulaşıyor. Sohbetler, türküler derken arka koltuklarda oturan orta yaşlarda bir kadın, getirdiği tulumu çıkarıyor kabından.
Bu gece bitecek Derya, diye başladığım hiçbir uzun yol yolculuğuna benzemiyordu bu seferki.
Dayanamayıp sordum:
“Kemal Abi, bu yolcular kim?”
Bir sendikanın, Hayat-Sen’in üyeleriymiş. Ekonomik kriz için Ankara’daki eyleme gidiyorlarmış. Kemal abi öyle söyledikten sonra fark ettim, yanlarında bulunan kocaman kâğıtlarda yazanları.
Birisi mor bir kâğıda, "İnsanca yaşamak istiyoruz!’" yazmış. Bir diğeri siyah bir kartona, "Ölsek kefene de zam gelmiş."
Yarı trajikomik yarı gerçekliği yüzümüze tokat gibi vuran birçok yazının içinde bir ses yükseldi ben yazıları okurken.
“Hostes kızımız nereli acaba?”
Bir taraftan Kemal abiye bakıp başıyla onay vermesini bekledikten sonra Artvinli olduğumu söyledim. Neresinden gibi soruların arasında kayboldum bir anda. En son hangi köylü olduğumu söylemesem iyi olurdu, diye içimden geçirmeye kalmadan arka koltuklardan bir abi sarılıverdi bir anda. Hafızamdan ömür boyu silmek istediğim babamın arkadaşıymış adını sonradan öğrendiğim Mustafa abi.
“Ben seni kayıp diye duydum kızım!” diye ekledi sarıldığı kollarının arasına. Babamın ne kadar iyi bir insan olduğundan onu ne çok sevdiğinden dem vurdu yarı buğulu sesiyle. Ben ilk defa, "Bu gece bitecek Derya!" cümlemi kurmadan başladığım güne o cümleyi kurarak devam ettim.
Hayat-sen üyeleri söyledikleri şarkılara doymamış olmalılar ki arka koltuklardan bir ses yükseldi:
“Toprağımız olan hostes kızımızdan bir türkü isteriz.”
Babamın adını duyunca hayatımı başa sarmış gibi afallayan ben, mola yeri anonsu için uzandığım mikrofondan ‘Odam kireç tutmuyor!’ diye yanlış anonsu geçiverdim bir anda. Kemal abinin, şoför koltuklarına döktüğüm tomurcuklara daldığını görüp kendime geldim. Tıka basa dolu otobüsün içinde kaybolduğum karanlıkta Hikmet geldi aklıma. Bir yıl olmuş Hikmet’i görmeyeli. Fatih Kısaparmak’tan 'Mor Salkımlı Sokak' ezgisi kulaklarımı tırmalar durur ayrıldığımız günden beri.
O yaşta evlenmekten korktuğum için mi kaçtım yoksa gerçekten Hikmet ve kendimi kurtarmak için mi hâlâ emin değilim. Aile büyüklerinin makul gördükleri damat adayının geldiği gün "Beni bırakma!" diye ağlayışı, o yaşta dinlediğimiz bu ezgi, minik elleriyle sarılışı...
Yaşımızı ve yaşadıklarımızı hesaplarken bir anda bitiverdi İstanbul-Ankara seferi. Sefer bitti bitmesine de Hikmet, beynimin en ücra yerinden kalbime tekme atıp duruyor. Ankara Garı’nda bizden sorumlu olan Ayşe ablaya gittim. Yarınki İstanbul seferimi Samsun seferiyle değiştirmek isteğimi söyledim. İki naz iki paket sigarayla sefer değişikliği yaptım.

Hikmet’i görmek için çıktığım yolda neyle karşılaşacağımı bilmediğim için tedirginim. Otobüs firmasının, sefer saatlerini ve yaşanan sıkıntıları yazmam için verdiği dosyanın kapağını açıp bundan sonraki sefer saatime baktım. 22.30’a kadar vaktim var. Samsun’a varır varmaz kaptandan iki saat izin istedim. Normalde şehre vardığımız zaman, mini bir otobüs tüm personeli toplar ve kuytu bir mahallede sadece personelin bir dahaki sefer saatine kadar uyuması için tuttukları eve götürür. Giderken yolda kişi sayısına göre birkaç ekmek birkaç yumurta ve su alınır. Eve gidince otobüsün şoförü hepimizin içeri girmesini bekler ve sonra üzerimize kapıyı kilitleyip gider.
Kaptan Kemal abiden yalvar yakar iki saat izin istedim.
“Ahmet personeli dağıttıktan sonra seni gideceğin yere götürsün, işin bitene kadar beklesin sonra eve bıraksın.” diye talimat verdi. Neden sorduğunu anlamasam da “Hayırdır kız, otobüste yol boyu kendi kendine konuşup durdun. Kimedir bu iki saatlik yalvarış?” diye ekledi. Öylesine bir arkadaşım olduğunu söyleyip geçiştirdim. Bundan iki yıl öncesine kadar kurduğum hayallerden geriye kalan enkazın içinden ablamın sesini duyuyorum. "Bu gece bitecek Derya!" diye fısıldıyor kulağıma. Meryem ablam, o yanımda olsa böyle mi olurdu acaba? Ben bu kadar güçsüz ve çaresiz kalır mıydım yine? Meryem yanımda olsa Hikmet ve ben yine ayrı düşer miydik? Ben çare bulmak için çabalamak ve saçmalamak zorunda kalır mıydım acaba? Ben kendi içimden konuşmaya devam ededururken Ahmet abi geldi. Personelin hepsi tam mı diye saydı önce. Ortaokul çocukları gibi ismimiz okunduktan sonra hepimiz burada deyip oturduk. Samsun’da hava biraz puslu, dün geceden uyarı yapmış meteoroloji. Tüm şehir sağanak yağış altında kalacakmış. Kırmızı alarmlar verilmiş dört bir tarafta.
Memleket beni beklemiş dökülmek için. Hayal ettiğim buluşma bu değildi aslında. Ahmet Abi tüm personeli bıraktıktan sonra sordu:
“Derya, nereye bırakacağım seni?”
Adresini bilmediğim ama adını bildiğim okulu söyledim. Elimdeki klasörün üstüne yazdığım yazıya baktım yol boyunca. "Bu yol bitecek Derya!" diye içimden geçirdim. Bir Ankara-İstanbul yolculuğundan daha uzun süren yolculuğun sonuna geldim. Ahmet abiye, “İşim bitince arayacağım seni abi, işin varsa git sen.” deyip indim. Okulun önündeki demir parmaklıkların arasından geçtim yavaşça, on metre kadar ilerideki güvenlik kulübesine yürüdüm. Dışardan içeriyi görmediğim camın ardında birinin olduğunu biliyormuş gibi vurdum cama. Hafifçe aralanan camdan görünene, “Hikmet Güneş’le görüşebilir miyim?” diye sordum. Sınıfını sordu, Hikmet hangi sınıfta bilmiyorum ki. Ben bıraktığımda A sınıfındaydı. Şimdi hangisinde acaba diye geveledim içimden. Kaçıncı sınıfa gittiğini sorup ayrıldı kulübeden.
Hikmet’i görmeyeli tam bir yıl oldu neredeyse. Bana kızgın mıdır acaba? Özlemiş midir ya da? Ben kafamdaki cevapsız sorularla savaşırken güvenlik geldi. “Kimliğini bırak, bu kâğıda adını soyadını ve yakınlık dereceni yazıp imza at.” dedi. Talimatlarına tek tek uydum. Bekleyeceğim yere doğru ilerledik. Dört katlı okulun oyun alanına götürdü beni. Ben o yaşıma gelmeyi beklediğim kadar bekledim Hikmet’i. Hikmet geldi, hıçkıra hıçkıra ağlayarak geldi. “Benim senin gibi ablam yok Derya! Orospusun sen. Defol git buradan, bir daha da gelme!” deyip gitti.
Ben; babam ölünce değil, ablam Meryem ölünce değil, ben o gün büyüdüm. Sağanak yağmurla geldiğim yerden kimliğimi unutup koşarak uzaklaştım. Kimliğimi kulübede bırakıp bedenimi yağmurla sulayarak kardeşimin hıçkırığından aldığım güçle uzaklaştım o şehirden. Yanımdan ayırmadığım klasörümün üstüne yazdığım yazıyı değiştirdim.
“Yarın daha zor olacak Derya, buna hazır ol ama yarın bugünden daha güzel olacak!”