İnsan tanımadığı ve yakın temas halinde olmadığı konu üzerine nasıl yazabilir, diye birlikte tecrübe edeceğiz bu hafta. Son dönemlerde havalarda uçuşan para miktarlarından derlenen haberler keşke bizlerin anlayacağı miktarlarda yazılsa mesela.
Okuyanlar fazla polyanna olduğumu düşünebilirler elbette ama ben ilk Cafer’e anlatır gibi anlattıklarında tüm yapay zekâların, tüm siyasi partilerin, tüm şikâyet butonlarının tıklanabilecek her yerine tıkladım. Sadece tık mı dersiniz, elbette değil. Tüm partilere aynı anda üye olmak istedim, tüm partilerden aynı anda istifa etmek, tüm partiler için sokağa çıkıp tüm oy verdiğim siyasetçilere sövmek istedim aynı anda.
İlk sövmek istediğimse sevgili Selahattin Demirtaş oldu. On yıl yatarak mücadele etmek kolay hocam, sıkıysa çık da Başak Demirtaş gibi, bizler gibi, her gün yarın neye uyanacağını bilmeden mücadele et. ‘seni başkan yaptırmayacağız’ cümlesini kucağımıza bırakıp dört duvar arasında çocuklarına hasret yaşamak kolay elbet.
Deyip…
Suyu sabunu bir tarafa bırakıp devam edelim.
Bundan önceki paragrafları ben yazmadım, miki yazdı efenim. Valla tam ciddi yazacağım bir gülme geliyor. Bir süredir bu konuyu yazmak istiyorum ama para algımız o kadar yok ki, kim ne kadar çalmış, neye tekabül ediyor diye anlamamız zaman alıyor elbette. Zaman dediğime bakmayın efenim, ben hala anlamadım mesela. Milyon mu, milyar mı, eski para mı yeni para mı diye iç savaş yaşarken her birinin varlıkları daim olsun; influencer ve ekonomistler yetişiyor son nefesimize, kendilerinin Cafer’e anlatır gibi anlattıklarından duyduğumuz en net cümle: “Her gün yüz bin TL harcasan altmış yılda biter” diyor kendileri. Valla ben onların yalancısıyım.
Her ideolojinin, payına düştüğü kadar yolsuzluk yaptığı iddiası, her milli görüş ayrılığının payına düşen kadar kısmını üstlenip adaya veda ettiği, her birinin bir diğeriyle bilmem ne ilişkisi yüzünden suskun kaldığı ya da konuştuğu, hangi siyasinin hangi para ilişkisi yüzünden itirafçı olduğu ya da dün sövdüğü partiye transfer olduğu kısmı çok da şey-imiz, pardon, gülümüzde efenim. Desem de maalesef tam da istedikleri yerden birbirimizi dövmeye devam ediyoruz.
Her şeyin millisinin makul olduğu bir ülke de yoksulluğumuz ve yolsuzluğumuz şahsımıza münhasır bir şekilde derinleşmeye devam ediyor.
Kart borcunu diğer karttan para çekerek kapatmaya çalışan, daha fazla çalışıp aldığı mesai ücretini hastanelere yatırmak zorunda kalan, tefeciye düşen, cinnet getirip yakınında kendinden güçsüz kim varsa hırsını ondan çıkaran, şans oyunlarına umut bağlayan diye liste uzayıp gidiyor. Hepsi dibi görünmeyen kuyuya taş atıp başında beklemekten ibaret bir çaresizlik biçimi.
Artık eski mahalle pazarı kültüründen, elimizde gün sonu çürük patatesleri, yarısı çöpe gidecek domatesler, sayı ile alınmış meyveler, aman yemekte bu da eksik olsun dediğimiz yamalı alışverişlerimiz kaldı. Ya da eskiden de böyleydi de bizler henüz o parçanın yaması olmamıştık.
Yoksulluğun bu kadar fütursuzca arttığı canım ülkemde zenginlik de aynı utanmazlıkla yol almaya devam ediyor.
Zenginlik deyince kimsenin aklına öyle dişiyle tırnağıyla kazanılan MAL varlıkları falan gelmesin efenim.
TENCERE TAVA HEPSİ AYNI HAVA
Tüm siyasi görüşlerin bulamaç gibi birbirine benzediği, enseye şaplak totoya yaprak tadında ilerleyen on yıllarımızın meyvelerini ağaç altına düşen çürüklerimizden ayırmaya çalışıyoruz. Çalışıyoruz dediğime bakmayınız, havada uçuşan yolsuzlukların yoksulluğuna düştük kalkmamız için el atanların elleriyle didişmeye devam ediyoruz.
Sağ partiler, ara partiler, yarı partiler, yarısının yarısına ikna olan partiler, sol-cuk partiler, solcu olduğunu iddia eden partiler, sosyalist diye hedefi en tepeye koyan ama oraya varamadan on kez rakı sofrası arası verirken yolun başında yorulan partiler, en sağın sağını rezerve edip zikir çekerken yolda kalan partiler derken, adını filanca kirli çamaşır sepetinde görmediğimiz kalmadı maşallah.
Fütursuzca zenginleşen siyasilerden bizlerin payına masumiyet karinesi düştü elbette. Her ne kadar isimlerinin bilmem nelerle anıldığı, ya da para alışverişlerinin mahkemelere taşındığı isimler olsa da bunları kaleme almak yapmaktan daha fazla ceza alacağı için kelime üstüne kelime ekleyemiyoruz efenim.
Siyasilerin para ile kurduğu uçkur ve miktar ilişki.
Filanca partinin vekili, diğer partinin bakanı, şu partinin bilmem neyinin eltisinin bacısı bir diğerinin genel başkanı, SPK başkanı, aman BDDK başkanı, başkanın yardımcısının önceki yardımcısı falan derken elimizde bilmediğimiz unvanlar ve daha miktarını bile anlamadığımız bizim olmayan paralar kaldı. Sahi SPK neydi?
Sevgiydi, emekti… Şaka la şaka. Ne işe yaradığını bilmediğimiz sermaye piyasası kurulu anlamına gelen kurulun başkanı son süreçte gündeme gelen fon soruşturmasından adli kontrol şartıyla serbest bırakılmış. Son derece şeffaf ilerleyen adalet saraylarına güvenimiz sonsuz olduğu için vardır bir bildikleri diyor ve zülfü yâre dokunmadan kalemimizin ucuyla yazmaya devam ediyoruz.
EV HANIMLARINA ÖRNEK BAŞARI HİKÂYESİ
Sözcü Gazetesi’nin haberine göre, fon soruşturmasından kaynaklı tutuklanan Fatma Betül Sayan Kaya ev hanımı olduğunu ve aylık gelirinin 500 Bin TL olduğunu söylemiş. Ay bacım ya, bu hangi ev hanımlığı, bizlerde oraya terfi edebiliyor muyuz acaba? Tam da sizin yaptığınız ev hanımlığından bir çeyrek porsiyon talep etmek için başvuru koşullarına nereden ulaşabiliriz? Hani bir link, bir form, bir dilekçe neyim var mıdır acep? Haberi okuyunca bir merak sarmadı desem yalan olur. Hani böyle bir ev hanımlığı tarifesi vardı da bizler neden bir gıdım faydalanamadık. Rabbişkom akıl dağıtırken kapı arkasına mı denk geldik ki hala piyango bileti seçer gibi bu ay hangi kartın asgarisini ödesek diyen ekibe düştük.
SAĞ PARTİLİ KOMŞUMA NOT: EVDE TUZ KALMAMIŞ
Allı nurlu nasırlı ellerimizle oy verdiğimiz komşuma, arkadaşıma, kız kardeşime, aynı geminin güvertesinin güvertesini paylaştığımız yoksuldaşıma not olsun. Bizler oy verdiğimiz partiler yüzünden saç başa düşerken onlar mal varlıklarının hesabını tutamayacak kadar büyüdü. Bizler birbirimize savunduğu parti yüzünden sırtımızı dönerken onlar yurt dışında çocuklarını nasıl daha konforlu okuturlar diye düşünüyor. Bizler sosyal medyada bile birbirimize tahammül edemez hale gelmişken onlar mecliste birbirleri ile yumruklaşıp koridorlarında sarışıyorlar. Bizler sanki devrim olacakmış ve bir diğer partiyi tutan arkadaşımız yüzünden devrim olmamış gibi birbirimizi yerken, birbirimizi döverken tüm siyasi partilerin önde gelenleri yerli malı yapıp parça pinçik ediyorlar en mahrem yerlerimizden. En hassas karnımızdan açlığımızdan vuruyorlar bizi, hepimizi. Tutunacak hiçbir umut ve inanç bulamadığım için sadece bir siyasetçinin zenginleşmemesini umut olarak gördüğüm için beni ve birbirimizi dışladığımız tüm arkadaşlarımıza not: evde tuz kalmamış bir tutam tuz verirsen bir kaşık unuma katıp umut yapacağım kendi ellerimle.
Bu haftaki yazımızı Neyzen Tevfik dörtlüğü ile bitirelim. Haftaya kim öle kim kala diyelim. Belki mutlu pazar günlerinde mutlu sonlu öyküler yazdığımız günleri de görürüz. Belli mi olur…
Kime sordumsa seni doğru cevap vermediler;
Kimi alçak, kimi hırsız, kimi deyyus! dediler...
Künyeni almak için, partiye ettim telefon:
Bizdeki kayda göre, şimdi o mebus dediler! ..
