29.11.2019, 09:35

Hrant’tan Tahir’e: Güvercin Tedirginliği

“Sevgisiz bir Tanrının kinle büyüttüğü

Ölüme tapınan o siyah adamlar

Onlar bir gün yağmurlardan sonra

Güneş salkım salkım dallarda yanarken

Rüzgârdan utanıp sudan korkmazlar mı?”

Hrant Dink en son yazısında şöyle diyordu: “…Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz.
Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler.
Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.” 19 Ocak 2007 tarihinde Agos Gazetesi’nin önünde vurdular Hrant’ı, inancının tam aksine. Cinayeti kör bir kayıkçı görmedi fakat ben gördüm, kulaklarım gördü ve üstelik hepimiz de oradaydık.

Tahir Elçi son konuşmasında şöyle diyordu: “…Biz bu tarihi bölgede bir çok medeniyete beşiklik etmiş, ev sahipliği yapmış, bu kadim bölgede, insanlığın bu ortak mekanında silah, çatışma, operasyon istemiyoruz.” 28 Kasım 2015 tarihinde Dört Ayaklı Minare önünde vurdular Tahir’i, temennisinin tam aksine. Cinayeti kör bir kayıkçı görmedi fakat ben gördüm, kulaklarım gördü ve üstelik hepimiz de oradaydık.

Hrant’tan Tahir’e uzanan faili belli cinayetler coğrafyasında, tarihimiz ölülerin tarihidir. Kendinden olmayanı, ‘dilini’ kabul buyurmadığını, rengine aşinalık taşımadığını ezip geçen, yok eden, tereddütsüzce yaşamdan silen bir anıt mezar ülkesi. Geride kalanların payına düşen hep aynı temaşa: Gidenlerin adının yazılı olduğu dövizler, yıl dönümü anmaları, adliye koridorları, mahkemeler, mahkemeler ve ömürlerce süren mahkemeler, kuşaktan kuşağa aktarılan öfke mirası, karşı koymalar, isyan etmeler, işkenceler, hapishaneler fakat yine de dirençle ve inatla yola düşmeler, yolda düşmeler, sevmeler…

Rakel, Hrant’a veda mektubunda sesiyle örüyordu hafızayı: “Yaptıklarını, konuştuklarını kim unutabilir sevgilim? Hangi karanlık unutturabilir sevgilim? Olmuşları, olanları kim unutturabilir? Korku unutturabilir mi sevgilim? Yaşam mı? Zulüm mü? Dünyanın zevki sefası mı sevgilim? Yoksa ölüm mü unutturacak sevgilim? Hayır, hiçbir karanlık unutturamaz sevgilim…” Dostların kanına dere yatağı oluşumuzu bize kimse unutturamaz sevgilim.

Türkan, Tahir’e yazdığı veda şiirinde bir ceketin ahını taşıyordu:

“Yine her zamanki gibi

Sen gelmişsin ben varım

Sen susmuşsun ben yazarım

Konuş diyorum gülüyorsun

Aklım suyunu çekti diyorum

Susuyorsun

Biliyor musun diyorum

Ceket diyorum

Her şey sana ceket yakıştığı içindi

Beni dinle,

Susmadan dinle

Bak

Bir gün

En güzel ceketten alacağım

Gelirken içine bir gömlek,

Üstüne bir kravat

Her zamanki gibi

Seçim benden olacak

Ceketin rengi ne olsun diyorum

Susuyorsun

Bekliyorum gelmiyorsun

Ellerimde kasımpatılar,

Ben geliyorum

Geliyorum, gitmek bilmiyorum

Biliyor musun?

Susmalarından sonra

28’e bölündü bende günler

Fakat ben biliyorum

Her şey sana

Ceket yakıştığı için.”

Belki de tüm bunlar ceket bize yakıştığı için sevgilim.

Okuyucuya sevgi ile.

Yorumlar (1)
Nimet Bulut 2 hafta önce
Gizem yazın,acılı bir o kadar tatlı,duyarlı,hafıza yenileyici,insanca ...Ellerine sağlık,yüreğin solmasın,kalemin bitmesin...
banner96
banner178
parçalı az bulutlu
Günün Karikatürü Tümü
Anket Tümü
İstanbul hezimetinin ardından AKP iktidarı erken seçime gider mi?