47 yıl önce, karanlık bir Şubat akşamı, tetikçinin namlusundan çıkan kurşunlarla aramızdan koparılan Türk basınının barış ve demokrasi savunucusu gazeteci Abdi İpekçi, saygı ve özlemle anıldı.
Basın Konseyi tarafından yapılan açıklamada, İpekçi’nin hakikatin, adaletin ve meslek ilkelerinin peşinde koşarken karanlık güçlerin hedefi olduğu vurgulandı. Açıklamada, “O gün 21 yaşında olan tetikçi ve azmettiricileri ne yazık ki bugün hâlâ aramızda dolaşıyor. 12 Eylül darbesi öncesinde yaşanan bu suikastın dosyası tozlu raflara kaldırılmış olsa da, biz gazeteciler Abdi İpekçi’nin yolunda; bağımsız, özgür ve evrensel meslek ilkelerini koruyarak, Atatürk Türkiye’sinin yılmaz savunucuları olarak görevimizi halk için sürdüreceğiz” denildi.
Yapılan açıklamanın tamamı şu şekilde:
“Yolundan yürümeye kararlıyız. 47 yıl önce, karanlık bir Şubat akşamı, tetikçinin namlusundan çıkan kurşunlarla aramızdan koparılan, Türk basınının barış ve demokrasi savunucusu gazeteci Abdi İpekçi’yi özlemle ve saygıyla anıyoruz. Hakikatin, adaletin ve meslek ilkelerinin peşinde koşarken karanlık güçlerin hedefi olan Abdi İpekçi’nin kalemi, kahpe kurşunlarla parçalandı.
O gün 21 yaşında olan tetikçi ile azmettiricileri ne var ki bugün hâlâ aramızda dolaşıyor. 12 Eylül darbesi öncesinde yaşanan bu suikastın dosyası tozlu raflara kaldırılmış olsa da biz gazeteciler, tıpkı Abdi İpekçi’lerin yolunda, bağımsız, özgür ve evrensel meslek ilkelerini koruyarak, Atatürk Türkiye’sinin yılmaz savunucuları olarak gazetecilik görevine halk için sahip çıkacağız.
Basın tarihinin bu en sarsıcı cinayeti derin kırılmalar yarattıysa da, zaman aşımına uğrayan dosyanın, karanlık ilişkilerin ve suçlardaki cezasızlık anlayışının elbet barışa, hakikate, emeğin yüceliğine; gazeteciliğe yaşatılan baskı, yıldırma, tutuklama çabalarına ve haberin engellenmesine mutlaka yenileceği inancımızı ve direncimizi koruyoruz.
Uğur Mumcu’nun anlatımıyla yineleyelim:
"Abdi İpekçi niçin öldü? Diye sormayın. Yarınlar için. Yarınların özgürce yaşanması için öldü."
Yılmadan ve cesurca çalışan Abdi İpekçi de böyle isterdi çünkü.”
